Terug naar jezelf: de weg naar innerlijke vrijheid
Hoe blijf je trouw aan jezelf in een wereld vol verwachtingen? Soms raken we onderweg het contact met onszelf kwijt. We laten ons leiden door de blikken, meningen en verwachtingen van anderen. Maar ergens in ons leeft nog dat kleine meisje dat vol verwondering naar de wereld kijkt. Misschien is het tijd om haar weer te ontmoeten.
De afgelopen maanden was het stil hier op mijn blog. Ik stond een beetje stil, niet goed wetend waar ik heen wilde. Wat ik wilde delen en wat niet. En vandaag besloot ik daar eens bij stil te staan en daar volgde onderstaand verhaal uit.
Het kleine meisje
Er was eens een klein meisje dat moeite had met de wereld waarin ze rondliep. Het leek alsof de wereld in een andere dimensie van tijd en ruimte leefde dan zijzelf. Alles ging zo snel. Er waren verwachtingen waaraan ze moest voldoen.
Maar was dat zo? En van wie waren die verwachtingen? Waren die echt van de mensen om haar heen? Legden zij de lat zo hoog, of deed ze dat zelf? Ze dacht het te lezen in hun ogen, in hun lichaamshouding.
Ze had al jong geleerd om goed op de mensen om haar heen te letten. Goedkeurende blikken, een glimlach: daar groeide ze van. Het maakte haar blij. Maar een starende blik, verstrakkende spieren in een gezicht, een verharding in een stem, en ze kroop in elkaar.
Maar nu, nu ze alleen hier loopt in het bos, lijkt het alsof er nog steeds mensen in de buurt zijn. Mensen die goed- of afkeuren. En het zorgt ervoor dat ze blijft staan. Ze heeft geen idee wat ze zal doen. Welke kant ga ik op?
Wat wil ik? Waarom zitten die mensen uit mijn verleden nog zo in mijn hoofd? Waarom laat ik me nog steeds door hen leiden? Waarom heb ik ze toegelaten in mijn gedachtenwereld?
Terug naar dat kleine meisje. Terug naar de tijd waarin ze zich nog verwonderde over de wereld. Nog vol verwachting het volgende avontuur tegemoet.
Ze lacht, ze danst, ze springt en rent vol plezier naar het volgende bijzondere object dat haar aandacht vraagt. Ze geniet volop.
Als ze valt, wrijft ze over haar knieën. Een traan glijdt over haar wang. En dan wordt ze gegrepen door de prachtige kleuren. Haar zorgen is ze alweer vergeten.
Ze is vrij.
Ze richt zich op de mogelijkheden, de kleuren, de geuren en de vormen om haar heen.
Ze geniet.
Zou het zo simpel zijn? Om gewoon de stemmen in onze gedachten uit te schakelen en het kind in ons weer te laten genieten van de wereld om ons heen?
Komt het erop neer dat we onszelf weer toestaan om te spelen, te creëren, fouten te maken en van daaruit verder te experimenteren?
Gewoon kijken waar het volgende pad ons naartoe brengt?