Weer leren voelen
Rauw, ongemakkelijk en soms zelfs akelig.
Ik weet nog goed dat ik zei: Ik wil alles weer voelen! En dat mijn lijf daar heftig op reageerde. Alles voelen… dat was extreem, bijna gevaarlijk. En het betekent niet alleen de leuke dingen binnenlaten, maar ook pijn, verdriet en ongemak. Dat was op dat moment zeven bruggen te ver.
En dus mocht ik heel voorzichtig gaan ontdekken hoe het is om weer te leren voelen wat er in mij omgaat, wat ik in de buitenwereld ervaar, en hoe dat bij mij binnenkomt.
Muur
Als kind had ik geleerd een dikke muur om mezelf heen te bouwen. Fysiek aanwezig zijn, maar mijn gevoel afsluiten. Niet dat ik helemaal niet kon voelen, maar subtiele signalen negeren was mijn tweede natuur.
Sensaties als taal
Toch gaf mijn lichaam al lang signalen: spanning in mijn buik, mijn keel die samenknijpt, vermoeidheid die maar niet wegging. Maar ik had geleerd daar overheen te stappen, door te gaan en sterk te zijn. Niet te zeuren, maar door; niet lullen maar poetsen.
Pas veel later begon ik te ontdekken dat mijn lichaam eigenlijk al die tijd met mij probeerde te praten. Niet met woorden, maar met sensaties. Een trilling in mijn borst, warmte in mijn handen, een plotselinge golf van verdriet die nergens vandaan leek te komen. Het was verwarrend: hoe luister je naar iets wat je zo lang hebt genegeerd?
Leren voelen - laten gebeuren
Het antwoord bleek verrassend eenvoudig. Niet door te analyseren, maar door er even bij stil te blijven. Door te voelen zonder meteen iets te willen oplossen. Gevoelens zijn als golven: ze komen op, bewegen door je heen en ebben weer weg. Dit kan alleen als je het laat gebeuren, anders zetten de gevoelens en emoties zich vast.
Blijft lastig
En toch… zelfs nu vind ik het soms nog moeilijk. Een paar weken geleden liep ik in het bos. Het was stil, er hing mist en de bomen bewogen zacht in de wind. En ineens merkte ik het weer: die onrust in mijn borst. Een knagend, rauw gevoel, alsof mijn hartslag te snel wilde gaan.
Mijn hoofd wilde meteen in actie komen: misschien heb ik honger, misschien moet ik iets eten, misschien moet ik doorlopen of afleiding zoeken. Muziek, telefoon, scrollen… Maar ergens wist ik: dit is geen honger en er is niks medisch aan de hand. Dit is een gevoel dat gevoeld wil worden. En dat vond ik eigenlijk best akelig.
We praten vaak over voelen alsof het iets moois is, dat het automatisch tot inzichten en rust leidt. Maar zo voelt het lang niet altijd. Soms is het gewoon rauw en heel vervelend, een ongemak dat je liever wegduwt. Jarenlang heb ik dat ongemak weggewuifd als honger, vermoeidheid of iets wat ik moest wegdrukken; via eten, scrollen of korte feel-good momentjes.
Golven toelaten
Wat ik langzaam leer, is dat gevoelens golven zijn. Als je ze toelaat, bewegen ze door je heen. Soms snel, soms langzaam, maar ze blijven niet voor altijd.
En juist daarin kan een massage zo’n bijzondere plek zijn. Wanneer je alleen bent met een gevoel kan het overweldigend lijken. Maar wanneer er iemand bij je is die rustig blijft, die aanwezig is, die niets van je verlangt… dan kan je lichaam zich sneller ontspannen. Dat noemen we co-regulatie. Je hoeft het niet alleen te dragen. Vaak merk ik tijdens een massage dat emoties dan ineens mogen stromen: een traan, een zucht, een diepe ademhaling. En daarna… lucht. Alsof de golf weer is weggeëbd.
Waarom weer leren voelen zo moeilijk kan zijn
Vandaag vind ik het ook weer lastig. Het regent, ik heb een paar nachten slecht geslapen door het hoesten. Mijn lijf voelt moe en zwaar. Het liefste kruip ik onder de wol en laat ik de dag voorbij glijden, of verdwijn ik in eindeloze korte filmpjes die me even laten lachen.
Maar ergens weet ik ook: het leven zit niet alleen in de lichte momenten. Het zit ook in het toelaten van het ongemak. In het weer leren voelen. Misschien is dat wel één van de moedigste dingen die we kunnen doen. En misschien begint het al bij een klein momentje stilzijn, bij jezelf en je lichaam.
Een rijker leven door weer te voelen
En het bijzondere is: door weer te leren voelen, komen niet alleen de moeilijke momenten dichterbij. Ook de fijne momenten komen dieper binnen. Een warm zonnetje op je gezicht, een oprechte lach, een gevoel van rust in je lijf. Het leven wordt misschien niet altijd makkelijker, maar het wordt wel voller.
Wil je verder lezen? Misschien vind je deze blogs ook inspirerend: